Πριν λίγες μέρες έγραφα ότι σκεφτόμουν πόσο άδικο θα ήταν για οποιοδήποτε άλλο σκυλί να το συγκρίνω με τον Χάρη.
Έγραφα ότι αυτό που ζήσαμε ήταν καρμικό. Ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει δεύτερο ίδιο.
Δεν άλλαξε τίποτα από αυτά.
Ο Χάρης ήταν και θα είναι πάντα ο Χάρης.
Όμως η ζωή, με έναν περίεργο τρόπο, αποφάσισε να μου θυμίσει κάτι.
Ότι η αγάπη δεν μοιράζεται. Πολλαπλασιάζεται.
Κάποια πράγματα που συμβαίνουν δεν γίνεται να είναι θέμα τύχης.
Τη Δευτέρα, ακριβώς έναν μήνα από τη μέρα που έφυγε ο Χάρης, ανέβηκε η ανάρτηση ενός σκύλου από καταφύγιο.
Την Τετάρτη την είδε η Αλεξάνδρα.
Μου έστειλε μήνυμα στο Messenger και έπαθε σοκ.
Νόμιζε ότι ήταν ο Χάρης.
Ξυπνάω, βλέπω το μήνυμά της και πριν καν ανοίξω την ανάρτηση σκέφτηκα πως κάποιος είχε βρει φωτογραφίες του Χάρη και έκανε κάποιο αφιέρωμα.
Μπαίνω…
Αρχίζω να διαβάζω…
Και βάζω τα κλάματα.
Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο ίδιος ήταν.
Ίδια χρώματα στα ίδια σημεία.
Ίδια φάτσα.
Ίδιο βλέμμα.
Ίδια αυτιά.
Ίδια άσπρα καλτσάκια στα πόδια.
Είχαμε πει με την Αλεξάνδρα ότι, αν ποτέ παίρναμε άλλο σκύλο, θα το συζητούσαμε μετά το καλοκαίρι.
Κι εγώ ήμουν ακόμα πολύ διστακτικός.
Ήθελα.
Αλλά φοβόμουν.
Πήρα αμέσως τηλέφωνο.
Ήταν στο ΣΠΑΖ Γλυφάδας.
Κλείσαμε ραντεβού για τις επτά το απόγευμα.
Από το πρωί που είδα την ανάρτηση μέχρι την ώρα που έφτασα εκεί, ένιωθα σαν μικρό παιδί.
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα τον δω από κοντά.
Η μάνα μου επέμενε να έρθει μαζί μου.
«Μην πάθεις κανένα καρδιακό», μου έλεγε.
Στις επτά ακριβώς φτάσαμε.
Η εθελόντρια μας περίμενε ήδη στο πάρκινγκ.
Παρκάρω…
Κοιτάζω μέσα από το αυτοκίνητο…
Και παθαίνουμε σοκ.
Είναι ο Χάρης…
Βγαίνουμε, πάμε λίγο πιο πάνω σε έναν περιφραγμένο χώρο για να τον αφήσουμε ελεύθερο και έρχεται και δεύτερη εθελόντρια.
Χωρίς να της έχω πει απολύτως τίποτα για τον Χάρη…
Τον χαϊδεύει στη μουσούδα και του λέει:
«Κωλοφαρδεεεε…»
Έμεινα να την κοιτάζω.
Πώς το κατάλαβε στα δύο λεπτά ότι θα τον πάρω ;; Δεν είχα πει απολύτως τίποτα !
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…
Ήταν δύο με τριών ετών.
Όσο ήταν κι ο Χάρης όταν τον γνώρισα.
Δεκαπέντε κιλά.
Ακριβώς όσα ήταν κι εκείνος.
Και τότε σκέφτηκα κάτι.
«Για να δω την ουρά του…»
Ο Χάρης είχε ένα μικρό σημάδι με λευκές τρίχες περίπου στη μέση της ουράς.
Όχι μεγαλύτερο από ένα σταφύλι.
Σηκώνω την ουρά…
…και ήταν εκεί.
Ακριβώς το ίδιο σημάδι.
Έμεινα μαζί του μία ώρα.
Από τα εξήντα λεπτά, τα πενήντα οκτώ ήταν κολλημένος πάνω μου.
Σαν να με ήξερε χρόνια.
Κάποια στιγμή σηκώθηκα και πήγα μόνος μου δύο μέτρα πιο πέρα.
Σηκώθηκε.
Ήρθε.
Και ξανακόλλησε δίπλα μου.
Το όνομά του ήταν Φοξ.
Από χθες όμως…
Λέγεται Άρης.
Και ήδη νιώθει σαν να ήταν πάντα εδώ.
Γυρίζει μέσα στο σπίτι με απίστευτη σιγουριά.
Σαν να φυλάει τον χώρο του.
Όπου πάω, με ακολουθεί.
Χθες το βράδυ κάναμε μια τεράστια βόλτα.
Από αυτές που μου είχαν λείψει.
Μια φυσιολογική βόλτα.
Γεμάτη υγεία.
Χωρίς να σκέφτομαι αν θα κουραστεί.
Αν θα πέσει.
Αν θα χρειαστεί να τον σηκώσω.
Αν θα πονέσει.
Ανέμελη.
Για μια στιγμή ένιωσα τύψεις που ένιωθα τόσο όμορφα.
Μετά όμως σκέφτηκα…
Αυτό ακριβώς θα ήθελε ο Χάρης.
Δεν υπάρχει αντικαταστάτης.
Δεν είναι ο Χάρης.
Είναι ο Άρης.
Και είναι ένας υπέροχος σκύλος.
Μου τον θυμίζει υπερβολικά πολύ.
Και, αντί να μου ανοίγει την πληγή, νιώθω να μου ζεσταίνει την καρδιά.
Να τη γεμίζει ξανά.
Είμαι σίγουρος ότι τα καλύτερα είναι μπροστά μας.
Και για ακόμα μία φορά σώθηκε ένας σκύλος από ένα καταφύγιο.
Μόνο που αυτή τη φορά, όπως έγινε κάποτε με τον Χάρη…
Ίσως τελικά να μας έσωσε κι εκείνος λίγο.
Ένας Χάρης τότε…
Ένας Άρης σήμερα…
Και οι δύο ήρθαν στη ζωή μας από ένα καταφύγιο.
Και οι δύο μας έμαθαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη.
Παππού μου… Χάρη μου…
Σας ευχαριστούμε. 
Orestis Papavasiliou Orelse
