Aδέσποτος σκύλος για υιοθεσία

«Fox»…
Έτσι τον φώναζαν.
Δεν χρειάστηκε να μαντέψουμε το όνομά του. Το έγραφε η κονκάρδα που φορούσε ακόμη στον λαιμό του όταν βρέθηκε.
Δίπλα στο όνομά του υπήρχε κι ένα τηλέφωνο.
Το καλέσαμε.
Ελπίζαμε πως κάποιος θα είχε χάσει τον σκύλο του και θα έτρεχε να τον πάρει αγκαλιά.
Δεν έγινε ποτέ αυτό.
Από εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε ότι ο Fox δεν είχε χαθεί.
Είχε εγκαταλειφθεί.
Από τα χέρια μας έχουν περάσει εκατοντάδες σκυλιά. Τα περισσότερα έρχονται από κακοποίηση, αλυσίδες, πείνα, φόβο. Και όταν φτάνουν στο καταφύγιο, συνήθως ανακουφίζονται. Είναι η πρώτη φορά που νιώθουν ασφάλεια.
Ο Fox ήταν διαφορετικός.
Ήταν από τις ελάχιστες φορές που νιώσαμε πως ένα ζώο πενθούσε.
Δεν έκλαιγε.
Δεν γάβγιζε.
Απλώς… περίμενε.
Καθόταν ήσυχος και κοιτούσε την πόρτα. Δεν άγγιζε το φαγητό του, σαν να πίστευε ότι όπου να ‘ναι θα γυρίσει σπίτι και θα φάει εκεί. Κάθε ήχος τον έκανε να σηκώνει το κεφάλι με ελπίδα.
Κι εμείς τον βλέπαμε…
Να περιμένει ανθρώπους που είχαν ήδη αποφασίσει να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.
Μέχρι που μια μέρα σταμάτησε να περιμένει.
Και αυτή ήταν η πιο σκληρή μέρα.
Γιατί κατάλαβε.
Κατάλαβε πως κανείς δεν θα έρθει για εκείνον.
Χρειάστηκε καιρός για να ξαναβρεί τον εαυτό του.
Σήμερα ο Fox είναι ένας υπέροχος σκύλος. Περιμένει κάθε πρωί με λαχτάρα να μας δει, να πάρει το χάδι του, να βγει τη βόλτα του. Λατρεύει τους ανθρώπους, είναι εξαιρετικός με τα θηλυκά σκυλιά, καθαρός στον χώρο του και μοναδικός χαρακτήρας.
Δεν άφησε την εγκατάλειψη να τον κάνει σκληρό.
Διάλεξε να συνεχίσει να αγαπά.
Και ίσως αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
Γιατί ένας σκύλος που κάποτε δεν ήταν αρκετός για κάποιον, σήμερα είναι τα πάντα για εμάς και εμείς με την σειρά μας θα του βρούμε το καλύτερο σπίτι.